Ania i Ewa nie mogły wstąpić w związek partnerski, więc zabezpieczyły się tak, jak Polska im na to pozwala: podpisały u notariusza pełnomocnictwa i umowę partnerstwa, wypełniły testamenty. Nie dało to zupełnie nic.

Jak w tytule ;-) Ja zaczne: znam przypadek, gdzie koles mieszkajacy w UK przed wyjazdem do PL bral pozyczki na dosyc spora kwote, zeby sie pokazac przed kolegami z dzielnicy jakiego to on w UK sukcesu nie odniosl. Stawial wszystkim, przepierdzielal te kase i potem z pol roku splacal po powrocie do UK. ;-)

"Fundacja" Ręka Wielkiej Pomocy zebrała ponad 20 milionów wg. zeznań finansowych.

Wg. ich własnej strony internetowej, na faktyczną pomoc wydała tylko 2,1 miliona złotych.

Prezes reklamuje Bitcoina, crypto trading, szybkie auta, "billionaire mindset".

Proszę, nigdy nie dawajcie pieniędzy na ulicy nieznanym wam fundacjom!

Zeznania finansowe:
http://www.fundacja-rwp.com/wazna-informacja/

Strona internetowa:
http://www.fundacja-rwp.com/

Profil "Prezesa":
https://www.facebook.com/nazar.khanas

Mam kolegę z czasów szkolnych, z którym dobrze się dogadywaliśmy i nawet często się spotykaliśmy. I w trakcie studiów poznał dziewczynę, stworzył z nią związek a następnie zniknął on z życia towarzyskiego. Cały wolny czas poświęcał jej. Związek po paru latach się rozpadł i kolega odnowił z nami kontakty, znowu zaczął się z nami spotykać. Parę miesięcy później poznał kolejną dziewczynę i ponownie zniknął z życia towarzyskiego czyli cały czas nie ma czasu żeby nawet wybrać się na przysłowiowe piwo i sobie pogadać.

Też macie lub mieliście w swoim otoczeniu podobne osoby, które się odzywały do was jak im się "nudziło"? Czy może macie takich znajomych, dla których wasza znajomość była tylko przejściowym etapem przed założeniem rodziny czy posiadaniem partnera czyli fajnie jest coś z kimś robić, ale skoro mam już partnera to znajomi są już zbędni?

1) Ilu z Was dostało wsparcie tego typu od rodziców? W jakim wieku?

2) Czy jest to norma wśród waszych znajomych? Tez maja takie kosztowne prezenty?

3) Czy normalnie o tym mówicie, czy też Wam z tym głupio wśród ludzi i znajomych? Udajecie, że na to zarobiliśccie, albo macie w kredycie?

Mam wrażenie, że w Polsce jest takie oczekiwanie, by samemu się dorobić, bo jak coś dostałeś, a nie masz w kredycie, to ludzie nie patrzą na Ciebie z szacunkiem. Może z zazdrości. Może myślą, że żerujesz na pieniądzach rodziców. Jakie macie z tym doświadczenia?

Słowo wstępne, ja M26 mam kuzyna M30 o drastycznie odmiennych poglądach politycznych, dla klarowności moje poglądy tez nie należą do centrycznych więc napięcie miedzy nami jest tym bardziej zacięte, w skrócie jestem lewakiem głosującym zazwyczaj na Razem a on jest prawakiem głosującym na Brauna.

Podczas spotkań rodzinnych często zaczyna on próby nawracania moich rodziców innych krewnych używając różnorakich argumentów które zasłyszał od swoich idoli politycznych, albo używając swojego "researchu" od źródła, czyli mówił ze "czasami sobie puszcza rosyjską telewizje by usłyszeć jak to naprawdę jest". Moi rodzice jak i jego, jako że należą do ludzi z rocznika ok 1960 są bardzo podatni na narracje anty unijne, antyniemieckie, antyukraińskie mimo moich prywatnych prób deradykalizacji (za ich pozwoleniem, przedstawiłem informacje z mojej perspektywy, i zwykle się ze mną w znacznym stopniu zgadzają), ale mimo wszystko w spotkaniach rodzinnych należą do tych którzy raczej przytakną niżeli się postawią.

Problemu by nie było gdybym mógł aktywnie siedzieć w tym towarzystwie, i mówić z czym się nie zgadzam a z czym się zgadzam, i na żywo obalać to co mój kuzyn mówi. Ale jest to niestety niemożliwe. A to wszystko zaczęło się podczas ostatniej wigilii, mój kuzyn rozpoczął temat antyukraiński, antyeuropejski, na początku się nie odzywałem bo mimo wszystko zdaje sobie sprawę o naszych odmiennych poglądach i normalną debatą jego zdania nie zmienię. Ale coś we mnie pękło kiedy zaczął bronić akcji Putina na Ukrainie, zrzucając winę i nawiązywać do spisku między Niemcami, Tuskiem a Prezydentem Ukrainy, który ma sprowadzić wojnę do polski (??? przecież to nie ma najmniejszego sensu???). Zaczął wymieniać typową Braunowską liste propagandową i nie wytrzymałem. Dołączyłem się do dyskusji, nie po to by go nawrócić, ale aby chociaż był w tym domu jakiś dom rozsądku (przynajmniej tak mi się wydaje, moja perspektywa jest BIASed, ale jakiś głos sprzeciwu zawsze jest lepszy niż jego brak jeżeli chodzi o formowanie opinii), zwłaszcza że mój brat, moi rodzice, jego rodzicie bardzo wciągnęli się w te jego ukrytą prawdę. Powiedziałem:
"Kuba, muszę ci tu przerwać, ponieważ nie mogę tego słuchać. Dlaczego bronisz interesu kraju który okresowo próbuje toczyć wojnę informacyjną w naszym kraju, zaatakował suwerenny kraj, nie widzi problemu z mordowaniem cywilów." i od tego momentu zaczęła się kłótnia, najgorsze jest, że on atakowałem kolejnymi fałszywymi argumentami zanim ja nadążałem z obalaniem ich, a jak nadążałem to przerywał mi krzykiem. W pewnym momencie, mój błąd, samemu dałem się ponieść emocją i zaczęła się kłótnia rodzinna mieczy moimi rodzicami i jego, miedzy mną a nim. I skłóceni byliśmy na dobre 3 miesiące.

Od tego czasu mam 'zakaz' poruszania tematów politycznych w rodzinnych zebraniach, i raczej się tego przestrzegam. Problem jest, tez zakaz dotyczy tylko mnie. Jak mój kuzyn przychodzi i zaczyna znów być rosyjskim heraldem to jedyne co mogę zrobić to słuchać aż się we mnie gotuje, albo po fakcie, napisać posta na reddicie xd

Pisze właśnie bo dziś była podobna sytuacja, mój kuzyn znów zaczął mówić anty europejskie wiązanki, spiski ukraińskie wymyslał, a tylko dlatego, że mój tata powiedział:
"Trump to też kawał sukinsyna jak sobie po kryjomu nawiązał ugode z Putinem, i każdego kopnął w tyłek"
na co mój kuzyn xdd ofc z podniesionym głosem "JA JUŻ BARDZIEJ UFAM PUTINOWI NIZ TYM SPISKOWCĄ UNIJNYM I ZAłEŃSKIEMU, POLSKE CHCĄ SPRZEDAĆ".
Nie wytrzymałem, wszedłem do pokoju by coś powiedzieć i od razu zostałem wyprowadzony przez moją matkę, i dała mi na rozstanie pare surowych słów o tym bym "Nie przesadzał znowu"

Jak radzicie sobie z podobnymi sytuacjami? Nie chcę za każdym razem wywoływać rodzinnej awantury, ale nie zamierzam też udawać, że zgadzam się z tym, co mówi. Zwłaszcza że zakaz dyskutowania o polityce najwyraźniej obowiązuje tylko mnie.

Ogólnie to będę zdawać egzamin praktyczny na prawo jazdy. Od początku jazd mam jednak taki dylemat: czy wolno mi stanąć na pasach przed rondem lub jeżeli te pasy są centralnie przed jakimś znakiem poziomym? Nie zawsze jest zostawione miejsce żeby zatrzymać się ideal idealnie między pasami a linią przed skrzyżowaniem. Jeden instruktor kazał mi nie blokować pasów, a inny twierdzi, że mogę to zrobić (że jak jest np. rondo to mam podjechać do samego wjazdu, bez względu na pasy). Wiem że inni kierowcy raczej się tym nie martwią, ale czy da się za to oblać egzamin? Co mam zrobić jeśli znajdę się w takiej sytuacji podczas egzaminu?

Dużo się słyszy o tym, że nikt w dzisiejszych czasach nie może znaleźć drugiej połówki. Przynajmniej w moim doświadczeniu większość skarg pochodzi jednak od mężczyzn. Jak to wygląda w przypadku płci pięknej?

W moim środowisku w bukmacherkę najwięcej bawią się znajomi, którzy nawet pod koniec gimnazjum mieli problemy z dodawaniem ułamków…

Tak samo chwilówki, pożyczki gotówkowe na samochody, komputery czy ubrania. Im komuś gorzej szło na matematyce, tym gorzej w dorosłości radzi sobie z finansami.

Polacy rocznie ładują ponad 19mld zł na zakłady i zastanawiam się, czy u was też obstawiają głównie byli „słabi uczniowie” czy każdy, jak leci.

Moi rodzice przygarnęli miesięcznego kociaka, którego porzuciła matka. Maluch był już u weterynarza, ktory stwierdzil że wszystko z nim dobrze, ale chcielibyśmy zasięgnąć porad osób, które miały doświadczenie z opieką nad tak małym kotem. Zarówno ja i rodzice mamy w rodzinie koty, ale nigdy nie opiekowalismy sie takim malcem. Ktoś ma jakies rady z praktyki?

Drobnym drukiem, na koncu menu: do cen doliczamy 20% za serwis.

Na razie raz się z tym spotkałem (nie w opisanej restauracji) w jakiejś wanna-be fancy kawiarni. Więcej tam nie byłem.

Ostatnio kilka sytuacji pchnęło mnie na mocniejsze przemyślenia co do tego, jak ludzie podchodzą do muzyki.

Bo dla niektórych muzyka to wręcz część osobowości, jedna z pierwszych rzeczy, o której chcą gadać kiedy kogoś poznają. Mocno określa ich fakt, że słuchają określonych gatunków czy artystów, uważają to wręcz za mocno związane z ich stylem życia czy osobowością. Noszą koszulki z zespołami, mają swoje osobiste rankingi ulubionych albumów, mocno interesują się samymi postaciami muzyków, czasem wręcz należą do subkultur.

Tak o tym myślę i ja np. totalnie nie jestem w stanie się z tym utożsamić i totalnie nie umiałbym wejść w takie podejście. Muzyka ma być dla mnie przede wszystkim przyjemnością, nie uważam jej za jakoś mocniej definiującą mnie, co prawda mam jakieś preferencje ale chętnie skaczę po gatunkach czy wykonawcach, nie przywiązuję się do artystów i zespołów, raczej po prostu lubię lub nie lubię kontkretnych utworów. Muzyka ma być dla mnie przede wszystkim fajnym doświadczeniem w wolnym czasie, do którego nie lubię wręcz doklejać nadmiernej filozofii.

Tu możnaby mi zarzucić bezmyślne konsumowanie i brak wyrobionego gustu, z drugiej strony ja mógłbym zarzucać robienie z muzyki większej sprawy niż jest i zamykanie się w schematach.

Nie uważam, że któreś z tych podejść jest mniej lub bardziej właściwe, ale ciekawi mnie, jak mają inni na tym subie. Do którego bieguna wam bliżej? A może patrzycie na to jeszcze inaczej albo przychodzą wam do głowy zupełnie inne refleksje co do roli muzyki w życiu ludzi?

Zapraszam do podzielenia się.

Czy ktoś korzystał z takiej opcji? Jak to oceniacie po czasie? Czy według was warto? Oraz najważniejsze, czy macie warte polecenia firmy, które to ogarniają? Widziałem na necie kilka takich stron, ale nie jestem pewny, którą wybrać.

Hej hej hej, zanim zjedziecie mnie jak burą sukę to nie mam na myśli walorów smakowych tylko sprawy techniczne a mianowicie ten szeroki gwint.

Przecież jak chce nałożyć na talerz to jest nieintuicyjne bo wlewa mi sie naraz 1/3 butelki, a jak kończe butelke to na dnie jest tyle sosu że musze go lekko rozcieńczyć bo za chiny ludowe nie wyleci

Co jest grane

Autor komiksu: Janek Koza dla Polityki

Cześć!

Dziś od 0:01 do 23:59 w niedzielę odbywa się Luźny Weekend. Podczas trwania tego wydarzenia zasady "§ 15. Wątki niskiej jakości" oraz "§ 9. Po polsku lub o Polsce" zostają bardzo rozluźnione.

Przy okazji jest to wątek, w którym możecie podzielić się wszystkim czym chcecie, a więc powiedzcie co tam u Was?

Przypominamy o naszym subredditowym wiki:

Lista aktywnych polskojęzycznych subredditów

Lista dotychczasowych wątków AMA oraz wysłanych zaproszeń

Lista dotychczasowych wymian kulturowych z innymi subredditami

Zapraszamy również na nasz serwer Discord! Tutaj link do wątku wyjaśniającego jak do nas dołączyć. Czuwaj!

Post niejako zainspirowany ostatnią dyskusją na subie dot. zasiłku macierzyńskiego, na którym pojawiło się kilka komentarzy z legendarnym zwrotem "ciąża to nie choroba".

Zaczęłam zastanawiam się, dlaczego w Polsce panuje przekonanie, że kobieta w ciąży powinna być zwolniona z obowiązku świadczenia pracy na rzecz pracodawcy dopiero jak dosłownie rzyga pod siebie i nie może normalnie funkcjonować.

Według mnie ciąża, a raczej jej objawy, są na tyle ciężkim stanem utrudniającym normalne funkcjonowanie, że powinniśmy wręcz zachęcać kobiety do odpoczęcia w tym czasie i zadbania o swoje zdrowie. I tak, ciąża nie jest chorobą w normalnym tego słowa znaczeniu, ale na logikę: gdyby jakakolwiek inna choroba powodowała chroniczne przemęczenie, puchnięcie ciała, nudności, senność i bóle kręgosłupa to nikt niemiałby wątpliwości, że takiej osobie należy się odpoczynek i powinna pójść na L4. Zaś kobieta, która musi to znosić przez 9 miesięcy traktowana jest jak len, któremu nie chce się pracować. Nie wspominam już o samym niekomforcie spowodowanym rosnącym brzuchem i ruchami dziecka.

Z drugiej strony, w pracy spotkałam się z dużą ilością ludzi, którzy notorycznie brali L4 bo mieli lekki kaszel, czy podwyższoną gorączkę - ich nikt nie ostracyzuje. Ludzie biorący kilkumiesięczne zwolnienia od psychiatry - wszystko jest okej, bo trzeba dbać o swoje zdrowie psychiczne (z czym oczywiście się zgadzam, podaje to tylko jako przykład).

Dlaczego takiego samego zrozumienia odmawiamy kobietom w ciąży? Piszę to jako bezdzietna lambadziara, która ich nie planuje i raczej nie przepada za dzieciakami, więc nie chce być oskarżona o jakąś stronniczość w tym temacie.

Liczę na kulturalną dyskusję, bo chcę po prostu zrozumieć drugi punkt widzenia i proszę, nie powołujmy się na jakieś skrajne przypadki typu "laska u mnie w pracy popracowała trzy dni i zaszła w ciążę" lub "kobieta u mnie w pracy od 10 lat co rok rodzi dziecko i nie pracuje".

Co preferujecie do trzymania kasy i codziennych płatności?

Obie opcje mają inne wady, zalety i zagrożenia.

Czasami spotykałem się z tym, że łatwiej oszczędzać płacąc gotówką, bo kartą ludzie mówią że trudniej kontrolować wydatki.

Chyba najwięcej ludzi korzysta z obu rozwiązań jednocześnie.

Jednak znam ludzi którzy posługują się wyłącznie gotówką.

Np jednak dziewczyna w dzień wypłaty jedzie natychmiast po pracy do bankomatu wypłacić wszystko. Nie zostawia nawet na rachunki, które płaci potem na poczcie. (Trochę przesadza z tymi obawami, ale już tak ma)

No i budowlańcy to oczywiste. Potrafią czasem nawet nie posiadać konta prywatnego czy to firmowego. (Tu bardziej zrozumiałe bo pewnie większość nie ma nawet firmy xd)

A jak to jest u was? Jak wam lepiej trzymać/wydawać?

Mam bluzę Lotos. Czy jest ona coś warta?

Wiele lat temu bluzę ojciec dostał w pracy, nie nosił jej i schował do szafki, jest w prawie idealnym stanie. Zacząłem ją nosić w tym miesiącu, bo jest w moim rozmiarze, ale znajomy powiedział że może być coś warta, więc mnie to zaciekawiło. 😅