Charles Vanhoutte heeft zich in korte tijd ontwikkeld tot een belangrijke kracht binnen Feyenoord. De Belgische middenvelder zoekt buiten het veld nauwelijks de aandacht en laat zich tijdens het seizoen liever niet te vaak interviewen. Na de gewonnen thuiswedstrijd tegen Como 1907 verscheen hij nog in de mixed zone, maar Vanhoutte laat zijn voeten bij voorkeur spreken op het voetbalveld.

Technisch directeur Dévy Rigaux herkent dat karakter volledig. ''Maar zo is hij dan ook écht'', vertelt de Belg in gesprek met Voetbal International. ''Toen ik nog bij Club Brugge werkte, zag ik na de derby’s tegen Cercle jongens zoals Charles De Ketelaere en Hans Vanaken met Charles praten. Ze mochten hem graag, dat zei me al wel wat. Later hoor je meer en krijg je het beeld van een teamplayer, dat nu wordt bevestigd. Dat maakt hem juist ook zo goed in de kleedkamer bij Feyenoord. Charles is niet van ik, maar van sámen winnen.''

Vanhoutte was afgelopen zomer de eerste aankoop die Feyenoord onder verantwoordelijkheid van Rigaux deed. ''Ik zag toen een bepaalde kwetsbaarheid in het elftal van Feyenoord'', kijkt Rigaux terug. ''Oussama Targhalline had de rol als controleur. Hij is een geweldige speler, maar ik vond dat hij naast zich iemand nodig had die de balans bewaakt, voor de echte controle. Charles kende ik al lang, ik wist wat voor ongelooflijke winnaar hij is. Hij paste perfect in het profiel: Nederlandstalig en al ervaring in het buitenland.''

Bij het samenstellen van de Feyenoord-selectie kijkt Rigaux nadrukkelijk naar meer dan alleen de voetballende kwaliteiten. ''Bij het samenstellen van een spelersgroep en een trainersstaf kijk je altijd naar profielen. Ook spelers zoals Nacho Ferri, Mika Mármol, Luciano Valente of Tjark Ernst; geen jongens die de schijnwerpers opzoeken, maar gewoon normale gasten met passie voor de sport die iedere dag met elkaar beter willen worden. In zo’n omgeving past Charles Vanhoutte perfect.''

Ervaring bij Union

Volgens Rigaux neemt Vanhoutte bovendien waardevolle ervaring mee uit zijn periode bij Union. ''Charles heeft bij Union meegemaakt hoever een groepsgevoel een elftal kan brengen. In de tijd dat zij kampioen werden en de beker wonnen, hadden wij met Club Brugge de individueel betere spelers. Maar Union was een team dat door het vuur ging voor elkaar, met Charles die de boel daar echt op scherp zette. Hij stelt winnen boven alles. Spelers zoals hij zie je zelden nog.''

''Het is eigenlijk dezelfde selectie als zaterdag'', vertelt de trainer van Feyenoord. ''Jakub is heel dicht bij een terugkeer in de selectie. Voor Shaqueel duurt het nog iets langer. Dat is het laatste nieuws wat betreft de blessures. Voor de rest zijn we hier met een complete groep naartoe afgereisd.''

Keert Van Bronckhorst terug naar dezelfde opstelling als tegen Como? ''Ik houd het nog even spannend. We hebben een goede wedstrijd afgeleverd tegen Como. Soms gebeurt er iets verrassends in een opstelling, maar de opstelling van morgen zal niet heel verrassend zijn.''

Op de officiële travellist staan drie doelmannen: Tjark Ernst, Florian Kastenmeier en Liam Bossin. In de defensie kan Van Bronckhorst beschikken over onder anderen Givairo Read, Tsuyoshi Watanabe, Jeremiah St. Juste, Javi López en Mika Mármol. Ook Mats Deijl behoort tot de selectie voor het Europese duel.

Op het middenveld zijn Luciano Valente, Gjivai Zechiël, Charles Vanhoutte, Oussama Targhalline en Sem Steijn van de partij. Ook Thijs Kraaijeveld en de jonge Tobias van den Elshout zijn meegereisd naar Spanje.

Voorin heeft Van Bronckhorst de beschikking over Nacho Ferri, Anis Hadj Moussa, Gonçalo Borges en Gaoussou Diarra. Opvallend is daarnaast de aanwezigheid van Jivayno Zinhagel en Jerayno Schaken. Beide jeugdspelers maken onderdeel uit van de 23-koppige selectie.

Onder anderen Jakub Moder, Gijs Smal, Bart Nieuwkoop, Jordan Bos, Reiss Nelson en Thomas Beelen ontbreken op de travellist.

Voor de teams van Feyenoord Academy was het een nagenoeg foutloos weekend. Feyenoord Onder 21 én Onder 19 versloegen De Graafschap, terwijl Onder 17 te sterk was voor NEC. Ook wisten Feyenoord Onder 16, Onder 15 en Onder 14 hun bekerwedstrijden te winnen.

Als Feyenoord daadwerkelijk een familie is, dan is Charles Vanhoutte (28) de grote broer die alles bij elkaar houdt. Portret van een balansbewaker zonder ego, op wie de club deze week tegen Real Betis en PSV weer vertrouwt.

Charles Vanhoutte heeft net een korte terugblik gegeven op de winst van Feyenoord tegen Como (3-2) in de Champions League als hij samen met de persvoorlichter weer richting de kleedkamers wandelt. ‘Voorlopig even niet meer, hoor’, verzucht de Belgische middenvelder.

Waar Gjivai Zechiël en Givairo Read verderop in de mixed zone niet raken uitgepraat over de ‘geweldige avond’ en Gaoussou Diarra nog stijf van de adrenaline vertelt over zijn debuut in de Champions League, is het voor Vanhoutte wel weer even genoeg geweest. Liever geen schijnwerpers. ‘Misschien tegen het einde van het seizoen nog een keer, of zo.’

De Belgische middenvelder is geen liefhebber van de media. Die zijn hem te zwart-wit; hosanna en kruisigen liggen veel te dicht bij elkaar, vertelde hij eerder in interviews. Daarbij voelt hij niet de behoefte zijn eigen spel tegen het licht te houden en op complimenten zit hij evenmin te wachten. Het tekent Vanhoutte, binnen de lijnen én daarbuiten doet hij zijn werk het liefst buiten de schijnwerpers.

‘Maar zo is hij dan ook écht’, weet Feyenoords technisch directeur Dévy Rigaux. ‘Toen ik nog bij Club Brugge werkte, zag ik na de derby’s tegen Cercle jongens zoals Charles De Ketelaere en Hans Vanaken met Charles praten. Ze mochten hem graag, dat zei me al wel wat. Later hoor je meer en krijg je het beeld van een teamplayer, dat nu wordt bevestigd. Dat maakt hem juist ook zo goed in de kleedkamer bij Feyenoord. Charles is niet van ik, maar van sámen winnen.’

INSTELLING

Het is deze instelling die Rigaux ervan overtuigde Vanhoutte naar Feyenoord te halen. De technisch directeur had de laatste wedstrijden van het voorgaande seizoen bekeken, toen hij zijn aanstelling al wel binnen had, maar nog niet officieel was begonnen. Rigaux zocht een middenvelder met ervaring, tactische discipline, duelkracht en een groot verantwoordelijkheidsgevoel.

‘Ik zag toen een bepaalde kwetsbaarheid in het elftal van Feyenoord’, kijkt Rigaux terug. ‘Oussama Targhalline had de rol als controleur. Hij is een geweldige speler, maar ik vond dat hij naast zich iemand nodig had die de balans bewaakt, voor de echte controle. Charles kende ik al lang, ik wist wat voor ongelooflijke winnaar hij is. Hij paste perfect in het profiel: Nederlandstalig en al ervaring in het buitenland.’

Dévy Rigaux zei: “We gaan een selectie krijgen met een top­mentaliteit”. Dat was voor mij het belangrijkste - Charles Vanhoutte

Rigaux is er snel uit met Vanhoutte, maar over geld gaan de eerste gesprekken niet. Vanhoutte: ‘Ik wilde van Dévy weten: hoe is de mentaliteit, krijgen we bij Feyenoord een selectie die bereid is bij te leren, die zich dubbel wil plooien, die er alles voor over heeft? Voor mij is dat het allerbelangrijkste, als persoon én voetballer. Dévy zei: “Geen zorgen, we gaan een selectie krijgen met een topmentaliteit”.’

‘Het klopt dat ik Charles dat heb beloofd’, bevestigt Rigaux drie maanden later. ‘Bij het samenstellen van een spelersgroep en een trainersstaf kijk je altijd naar profielen. Giovanni van Bronckhorst, Sipke Hulshof, Said Bakkati en de rest van de trainers, dat zijn nuchtere mensen voor wie het voetbal op de eerste plaats staat. Maar ook spelers zoals Nacho Ferri, Mika Mármol, Luciano Valente of Tjark Ernst; geen jongens die de schijnwerpers opzoeken, maar gewoon normale gasten met passie voor de sport die iedere dag met elkaar beter willen worden. In zo’n omgeving past Charles Vanhoutte perfect.’

Wellicht heeft het karakter van de middenvelder zich gevormd in zijn jongere jaren. Vanhoutte moet altijd net wat harder werken. Geboren in Kortrijk begint hij met voetballen bij KSC Wielsbeke, voordat hij op negenjarige leeftijd de overstap maakt naar Zulte Waregem. Daar vinden ze de jonge middenvelder te klein om het te kunnen maken. Later is dat ook de analyse bij Cercle Brugge, waar Vanhoutte op veertienjarige leeftijd terechtkomt. De opleiders van Groen-Zwart twijfelen of hij zijn fysieke achterstand op leeftijdsgenoten ooit kan inhalen.

Ik heb hem laten debuteren, omdat hij een ongelooflijke motor had — José Jeunchamps

Het is José Jeunechamps die het wél aandurft met de middenvelder en hem bij Cercle Brugge laat debuteren. Toch moet Vanhoutte daarna nog op huurbasis naar Tubeke om zich verder te ontwikkelen. De huidige coach van RFC Seraing is nu best ‘een beetje verrast’ over de ontwikkeling van Vanhoutte, maar toch ook weer niet helemaal.

‘Ik heb hem laten debuteren, omdat hij een ongelooflijke motor had’, zegt Jeunechamps. ‘Hij bleef maar lopen, was mentaal ijzersterk en had een goede persoonlijkheid. Zijn ontwikkeling verrast me toch wel, maar uit ervaring weet ik dat dit soort spelers, met zo’n profiel, je altijd kunnen verbazen. Het zijn net sponzen: ze luisteren en passen toe wat je ze meegeeft. Hij doet het zelfs nog beter dan ik had gedacht.’

Waar ze ooit twijfelden aan zijn fysiek, is juist dat nu een van zijn grootste kwaliteiten. Union Sint-Gillis is de eerste club die de specifieke kwaliteiten van Vanhoutte op waarde schat en maakt een miljoen euro over aan Cercle Brugge. Bij de twaalfvoudig kampioen van België groeit de middenvelder snel uit tot een vaste waarde als controleur in het powervoetbal dat de Belgische beker, de Super Cup en de landstitel oplevert.

Charles Vanhoutte heeft de controle over de bal tijdens de topper tussen Union Sint-Gillis en Club Brugge.

RODE DUIVELS

Zijn groei blijft ook niet onopgemerkt bij Rudi Garcia, in die tijd bondscoach van België. Hij gunt Vanhoutte zijn debuut in de nationale ploeg, thuis tegen Kazachstan. Het is (nog) niet genoeg voor een definitieve plek bij de Rode Duivels. Het levert Vanhoutte een eerste buitenlands avontuur op, bij OGC Nice, maar dat wordt niet wat hij ervan had verwacht. Feyenoord is er vervolgens snel bij en neemt hem over voor naar verluidt 5,5 miljoen euro. En dat terwijl de dan net aangestelde trainer Van Bronckhorst hem niet eens kent.

‘Maar ik wist toen ik net binnen was dat de club hem zou gaan kopen’, zegt hij. ‘Dan ga je vervolgens beelden bekijken en zag ik meteen een speler die perfect past op ons middenveld, zeker naast Oussama (Targhalline). Hij is een speler die voetbalt vanuit zijn hart, dat hem bij wijze van spreken vertelt waar hij moet gaan lopen. Dan is het lekker als je er een speler naast hebt staan die de balans behoudt. Charles zorgt dat hij altijd in positie is, zodat anderen kunnen excelleren. Vaak begint het bij hem, als hij Gjivai of Luciano aan het werk zet met een kort passje. Hij bewaakt onze organisatie perfect.’

Ook in de topweek met topwedstrijden tegen Betis (woensdag) en PSV (zondag) vertrouwt Feyenoord op het onzichtbare werk van controleur Charles Vanhoutte, die het gevaar herkent voordat het ontstaat. Zijn cijfers imponeren. Vanhoutte is de Feyenoord-speler met de meeste balveroveringen (38) in de Eredivisie en wint verhoudingsgewijs de meeste persoonlijke duels (61 procent). Zo drukt de Belg steeds nadrukkelijker zijn stempel op Feyenoord, als leider binnen en buiten het veld.

Rigaux: ‘Charles heeft bij Union meegemaakt hoever een groepsgevoel een elftal kan brengen. In de tijd dat zij kampioen werden en de beker wonnen, hadden wij met Club Brugge de individueel betere spelers. Maar Union was een team dat door het vuur ging voor elkaar, met Charles die de boel daar echt op scherp zette. Hij stelt winnen boven alles. Spelers zoals hij zie je zelden nog, al doet hij me erg denken aan Timmy Simons bij Club en PSV. Vanhoutte is precies zo’n kapitein.’ Jeunechamps vergelijkt hem liever met andere voormalige Belgische topspelers. ‘Vroeger deed hij me denken aan Marouane Fellaini, maar dan zonder de kwaliteiten als kopper. Inmiddels is hij een mix van Fellaini en Axel Witsel, omdat hij zich technisch volgens mij flink heeft verbeterd. Charles is bezig aan een prachtige, indrukwekkende loopbaan en het einde is nog niet in zicht.’

-------

Charles Vanhoutte: ‘Ik geniet bij Feyenoord’

Volgens zijn trainer Giovanni van Bronckhorst stapt Charles Vanhoutte de laatste tijd met een glimlach de kleedkamer van Feyenoord binnen, vooral na de winst op Como in de Champions League, zijn debuut op een Europese avond in De Kuip. ‘De sfeer gaat me het meest bijblijven’, zegt Vanhoutte.

‘Het was een magische avond’, kijkt de middenvelder terug. ‘De sfeer in het stadion was geweldig, maar ik genoot ook van de wedstrijd. Het was voor rust een tactisch schaakspel, zij deden een zet, wij reageerden, deden zelf een zet en dan moesten zij weer reageren. Wel gaven we soms de bal te makkelijk weg, maar we reageerden weer heel sterk door ‘m snel te heroveren.’

Vanhoutte geniet bij Feyenoord, van de club, de sfeer en ook de spelers om hem heen. ‘Het is vooral belangrijk dat we winnen, maar ik geniet van de doelpunten van Gjivai (Zechiël) en Anis (Hadj Moussa), maar ik geniet ook van Oussie (Oussama Targhalline) naast mij en Jerry (Jeremiah St. Juste) en Mika (Mármol) achter mij.’

Zelf heeft hij zich bijna geruisloos aangepast bij Feyenoord. ‘De staf speelt daarin een heel grote rol. De manier van voetballen is heel duidelijk, iedere speler weet wat hij moet doen en wat er van hem wordt verwacht. Dan is het makkelijk om snel te integreren. Op die mentaliteit hoopte ik toen ik naar Feyenoord kwam, voor mij is dat het allerbelangrijkste.’

Noah Poldervaart, Lorenc Perlala en Sjangie Kwarten zijn onlangs te gast geweest bij Feyenoord 1. Het drietal jeugdspelers van Feyenoord Academy kreeg deze bijzondere gelegenheid aangeboden op Trainingscomplex 1908, omdat zij vorig seizoen werden uitgeroepen tot Academy Speler van de Maand.

Na het bijwonen van de ochtendtraining schoven de jeugdspelers aan voor de lunch. Daarbij kregen zij de kans om in gesprek te gaan met hun favoriete speler van Feyenoord 1. De middag werd afgesloten met een rondleiding door het trainingscomplex, waarna de jeugdspelers met een mooie ervaring rijker terugkeerden naar Varkenoord.

Academy Speler van de Maand
De prijs voor de Academy Speler van de Maand wordt sinds het voetbalseizoen 2021-2022 na afloop van iedere maand uitgereikt aan een speler van Feyenoord Academy die laat zien in zichzelf te willen investeren, progressie toont op zowel voetbal-, fysiek- en topsportgebied en een positieve bijdrage levert aan de groeicultuur van zijn team.

Feyenoord neemt het ook dit seizoen weer op tegen Real Betis op het Europese toneel. Maar vergeleken met de nederlaag in Andalusië (2-1) van vorig jaar, betreden beide ploegen dit duel met een aanzienlijk fittere selectie én grotere belangen. Analyse van een Spaanse subtopper die gebouwd is rondom een van de laatsten der Mohikanen.

De klassieke spelmaker speelt in het moderne topvoetbal niet meer als nummer 10. Techini die tot diep in de jaren '00 de voetbalharten zouden hebben veroverd als eigenzinnige creatieveling in een vooruitgeschoven rol op het middenveld in een 4-3-3, zien we de voorbije jaren vooral spelen in een controlerender rol op het middenrif (Kroos, Verratti, Vitinha), als schaduwspitsen in een systeem met drie centrumverdedigers (Palmer, Wirtz) of in een hangende rol op de flank (Arda, Cherki). Maar niet bij Real Betis. Daar fungeert de sterspeler nog altijd klassieke '10'.

Sterker, in het groen-witte gedeelte van Sevilla is de gehele ploeg zelfs rondom de kwaliteiten van een veterane maestro gebouwd. Met een reden. Want het verschil tussen een Betis-met-Isco en een Betis-zonder-Isco is dag en nacht. Zelfs nu het lievelingetje der voetbalpuristen 34 jaar oud is, en Isco steeds vaker met blessures kwakkelt in een alsmaar temporijker topvoetbal.

Mede door die harde keuze om Isco het tactische middelpunt van de speelwijze te maken, treft Feyenoord een opponent die even duidelijke krachten als kwetsbaarheden bezit.

Aanvallen

Klassiek Spaans. Zo valt de structuur te noemen waarmee trainer Manuel Pellegrini (ironisch genoeg een Chileen) aanvalt, om Isco zoveel mogelijk kansen te geven het positiespel te kleuren. Vanuit een wijde 4-3-3 met de punt naar voren maakt Real Betis de ruimtes groot. Vervolgens is het aan de kleine grote man om het juiste moment richting opbouw te zakken om een inspeelpass tussen de linies te ontvangen.

Vaak hoor je over een uitzonderlijke spelmaker dat 'het spel om hem draait'. En bij Real Betis is dat niet alleen het geval als Isco áán de bal is. De veterane Spanjaard is messcherp, wanneer de tegenstander te veel mankracht committeert aan hem het leven zuur maken. In dat geval zien we Isco op wandeltempo een andere kant op kuieren, in de wetenschap dat een ploeggenoot (hier: linksback Fran García) zijn opengevallen zone in de halfruimte wel zal bezetten.

Ook op de vijandelijke helft zet het gezwerf van Isco ploeggenoten aan tot avontuurlijker keuzes in het positiespel. Zo zien we tegen FC Porto geregeld onderstaand spelpatroon terug, waarbij een van de controlerender ingestelde Betis-middenvelders de diepte over rechts opzoekt op het moment dat Isco zich heeft laten uitzakken in de as, en ook rechtsbuiten Antony naar binnen toe is gekomen.

Waar Isco de spil van het positiespel is, behoort het afrondende gedeelte van de Sevillaanse aanvallen toe aan de buitenspelers. Op de flanken heeft Real Betis namelijk, mits fit, twee exceptionele dribbelaars staan.

Op rechts speelt Antony als herboren, sinds hij de torenhoge druk bij Manchester United heeft ingeruild voor de Andalusische volksclub. Zijn teamgenoten in de as doen vaak collectief hun best om de Braziliaanse straatvoetballer in een zo geïsoleerd mogelijke spelsituatie te brengen tegenover de linksback. Dit door nabije tegenstanders van dit duo te binden, door zich hoog te positioneren. Dit in de wetenschap dat een vijandelijke linksachter zonder adequate rugdekking in de buurt vaak het haasje is tegen het gekap, gedraai en gepingel van Antony.

Waar Antony vooral een skiller is als dribbelaar, die graag op de vierkante centimeter iemand dol speelt met trucs, staat op de Sevillaanse linkerflank het schoolvoorbeeld van een speed dribbler. Abdesammad Ezzalzouli, voetbalnaam Abde, heeft een enorme versnelling op de eerste meters in de benen. Een kwaliteit die tamelijk moeilijk af te dekken is voor een rechtsback zonder rugdekking. Om die tweede verdediger weg te nemen, valt Real Betis aan met een linksback die hoog in de halfruimte is opgeschoven.

Een spelpatroon waaruit Real Betis dit seizoen tot veel kansen komt, is een late overlappende sprint van de aan de binnenkant geposteerde back. Waar Fran García bij Real Madrid defensief botweg tekortkwam voor serieuze speeltijd als linksachter, ligt deze ondersteunende rol van Abde hem stukken beter.

Als Feyenoord met dezelfde tactische discipline verdedigt op de flanken zoals tegen Telstar, hebben de Rotterdammers een groot probleem. Vooral op de rechterflank, waar Anis Hadj Moussa nogal eens verstek laat gaan bij het teruglopen (zowel bewust als onbewust), lijken Giovanni van Bronckhort en zijn staf enige tactische concessies te moeten doen tegenover het koppeltje Abde-García.

Omschakeling van aanvallen naar verdedigen

Dat beide backs veelal aan de binnenkant spelen naarmate het positiespel van Real Betis vordert, is niet alleen bedoeld om dribbelaars Abde en Antony te isoleren aan de zijlijnen. Ook moeten de relatief conservatieve posities van de vleugelverdedigers de Sevillanen meer stabiliteit geven tegenover counters. Qua restverdediging wil Pellegrini vaak vijf man achter de bal houden (doorgaans: controleur + volledige defensie).

Zelfs met deze tactische kunstgreep is dit Real Betis pijn te doen in de omschakeling. Dat is simpelweg een gevolg van de transfertactiek die de Andalusiërs hanteren. Zowel centraal achterin als op het middenveld mikt Real Betis vaak op bewezen (en relatief betaalbare) dertigers die sterk zijn in het positiespel. Heerlijk bij het rondtikken, minder heerlijk tegenover jeugdigder opponenten die dodelijk kunnen toeslaan in grotere ruimtes.

Nacho Ferri kan in zijn eerste officiële profduel op Spaanse bodem dan ook een verschilmaker zijn. De bonkige spits bezit opmerkelijk veel sprintsnelheid over langere afstanden. Een kwaliteit die centrumverdedigers Marc Bartra (35), Diego Llorente (33) en de stukken jongere Natan (25) in dit stadium van hun carrière niet (meer) bezitten.

Verdedigen

Doorgaans hanteren ploegen die in aanvallend opzicht leunen op het positiespel bij het verdedigen op een hoge en felle pressie. Maar ook hier wijkt Real Betis flink van de norm af. De ploeg van Pellegrini zet nauwelijks druk - veelal om Isco deze intensieve meters te besparen. Na negen speelrondes in La Liga staan de Andalusiërs op twee na laatste in PPDA (toegestane passes per balbezit van de tegenstander) en onderin de statistische middenmoot qua hoge veroveringen.

In plaats van een opbouwende tegenstander hoog vastzetten, zien we Real Betis geregeld dit doen - zoals tegen Porto. De opponent krijgt 30 à 40 meter veld cadeau, zodat de Andalusiërs zich solide in een defensief middenblok kunnen organiseren.

Vanuit een compacte 4-4-2-structuur wil Real Betis vooral de as van het veld vervolgens onbespeelbaar maken. Door beide buitenspelers relatief nauw te posteren bij het verdedigen, nodigt de Spaanse ploeg opponenten uit om buitenom te voetballen.

Waar Real Betis weinig aan collectieve druk doet, is het wel handig in momentjes van mini-druk. Zowel Antony als Abde is duidelijk geïnstrueerd om op riskante breedtepasses te 'springen'. Dit seizoen heeft de ploeg van Pellegrini al meermaals na rust succes met deze aanpak gehad. Dit omdat tegenstanders door het gebrek aan wervelende pressiemomenten iets te gemakzuchtig wordt in de opbouwende passing.

Als we al het doelgevaar terugkijken dat Real Betis dit seizoen te verduren kreeg, valt op waar de defensieve zwakte van deze ploeg ligt. Zodra de twee controlerende middenvelders hun directe duels om de bal verliezen of uit hun positie in de as worden getrokken, valt het gebrek aan defensieve snelheid bij de Andalusiërs op. Een duelkrachtige, snelle middenvelder met diepgang als Gjivai Zechiël zou daarom zomaar eens een tactische mismatch kunnen vormen in dit duel.

Het voorbije weekend legt Fermín López deze kwetsbaarheid bij Real Betis nog eens bloot, wanneer hij agressief anticipeert op een tweede bal uit een inworp.

Qua match-ups op individueel vlak valt er vooraf dus best wat hoop te putten voor dit jonge Feyenoord. Maar dan moeten de (vele) momenten van matige defensieve organisatie op de flanken tegen Telstar wel een incident blijken, in plaats van een terugkerend probleem. Want dit Real Betis bezit ruim voldoende aanvalstalent op de vleugels om dergelijke slordigheden een stuk harder af te straffen.

De overwinning op Telstar zorgde voor gemengde gevoelens. Feyenoord pakte opnieuw drie punten, maar gaf opvallend veel mogelijkheden weg. ''Ik vond dit met afstand de slechtste wedstrijd. Dan zou je kunnen zeggen: we zijn met 5-1 eraf gegaan in Barcelona. Maar zelfs dat vond ik in alles een betere wedstrijd dan deze. Je had geen grip.''

De cijfers ondersteunen die kritiek. In totaal werden er 45 schoten genoteerd, waarvan 23 namens Telstar en 22 namens Feyenoord. Daarmee was het de wedstrijd met de meeste doelpogingen in de Eredivisie dit seizoen. De thuisploeg kwam bovendien tot elf schoten binnen het strafschopgebied van Feyenoord. Ter vergelijking: FC Barcelona kwam enkele weken geleden tot 22 doelpogingen tegen de Rotterdammers.

Het ontbreken van vaste basisspelers wordt als een belangrijke verklaring genoemd. Feyenoord begon zonder onder anderen Jeremiah St. Juste, Oussama Targhalline en Luciano Valente op hun gebruikelijke posities. Sem Steijn, Gaoussou Diarra en Thijs Kraaijeveld kregen een kans, maar de automatismen ontbraken. Vooral het drukzetten en het meeverdedigen werden kritisch beoordeeld.

''De principes waarmee we eigenlijk het gehele seizoen al spelen, hoog drukzetten en meelopen met je man, leken weg. Ik zag ineens spelers als Zechiël, Hadj Moussa en Steijn niet meelopen met hun mensen. Ik zag Kraaijeveld niet meelopen met de spits tot het middenveld, waardoor die ook elke keer vrijkwam. 'Ik denk dat je echt onderschat hoeveel waarde het heeft om een echte vaste basis te hebben. Kijk naar de topclubs in Nederland op dit moment. Feyenoord is één van de weinige clubs waar iedere week met dezelfde elf wordt gespeeld.''

Over Real Betis

De aandacht verschuift vervolgens naar Real Betis. De Spanjaarden zijn sterk aan de Champions League begonnen met twee overwinningen en bezetten de vierde plaats in La Liga. Toch ziet de podcast duidelijke mogelijkheden voor Feyenoord. ''Betis is in Spanje de ploeg met de meeste expected goals tegen van alle ploegen in Spanje. Meer dan de degradatieploegen. Er is geen ploeg in heel Spanje die meer kansen weggeeft dan Betis. Feyenoord gaat daar dus ook gewoon echt wel kansen krijgen.''

Dat is opvallend, omdat Real Betis juist goede resultaten boekt. De ploeg won in de Champions League van Lille en FC Porto, terwijl de selectie grotendeels intact is gebleven ten opzichte van de vorige ontmoeting met Feyenoord. De Spanjaarden beschikken bovendien over aanzienlijk meer ervaring. De gemiddelde leeftijd wordt in de podcast op 27,5 jaar geschat, tegenover ongeveer 23 jaar bij Feyenoord. ''Het is niet heel ingewikkeld om te analyseren waar je Betis pijn kan doen en waar jij dus je voordelen ten opzichte van Betis kan halen. Het wordt weer een hele doelpuntrijke wedstrijd.''

Voorkeur voor topper tegen PSV

Hoewel de Champions League-wedstrijd tegen Real Betis volop leeft, wordt in de podcast ook vooruitgekeken naar zondag. Feyenoord gaat dan op bezoek bij PSV en kan de voorsprong op de Eindhovenaren verder vergroten. Wanneer de podcastmakers moeten kiezen tussen een overwinning op Betis of PSV, gaat de voorkeur unaniem uit naar de competitietopper.

''Zondag tegen PSV. Dat heeft ook te maken met hoe ik naar de Champions League kijk. Je gaat hem nooit winnen en je gaat ook niet zomaar een halve finale halen. Ik wil gewoon vooral een kampioenschap. De Champions League is bonus. Ik kan er prima mee leven als Feyenoord woensdag gewoon heel goed speelt en een punt haalt. Dat zou heel mooi zijn. Een mooi bonuspunt.''