- Ειδησεις: "Αλβανια, Αργεντινη, Γαλλια, Γερμανια, Ιταλια, Κοσοβο κ.α. κανουν χαλασμο στους δρομους, κυνηγανε τους πολιτικους με αβγα και ροπαλα για την πολιτικη κατασταση που επικρατει εδω και καιρο στις χωρες τους."(Και αλλες χωρες με μικρότερες διαδηλώσεις αλλα ας μεινουμε εκει)

- Σχολια μεσου Ελληνα του καναπε που του βαζει δαχτυλο ο Σπυρακος: Ουγκ ουγκ ολοι εσεις ειστε χωρες σοβαρες που διαδηλωνετε κιολας;

Θα με πειτε υπερβολικο αλλα θα σας πω οτι μας κυβερναει ο Κουλης και βλέπω να ξαναβγαινει..

Εχω κουραστει να βλεπω τον κοσμο να αντιδραει και εμεις να τα λεμε μονο στον καφε. Πειτε με μαγκα του πληκτρολογιου αλλα ακομα και εκει πολλοι δεν μπαίνουν καν στον κοπο 🥲

ΠΑΝ'ΤΕ ΨΗΦΙΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΟΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΕΣΤΩ. Ευχαριστώ 🙏

Ξέρω ακούγεται χαζό και θα με πείτε τρολλ αλλά είναι αλήθεια.

Είχα ένα σχετικά παλιό αμάξι και είπα να πάρω κάτι καλύτερο και πήρα μια καινούργια BMW.

Από τότε παρατηρώ πως ο κόσμος μου συμπεριφέρεται πιο ευγενικά και μου κάνει πιο εύκολα εξυπηρέτηση ή παραχώρηση.

Στο πλοίο αντί να μου μιλάνε απότομα και βιαστικά μου δίνουν καλύτερες θέσης για να το βάλω ή ακόμα με παινευουν για το πως το πάρκαρα.

Στην εθνική ενώ πάω αριστερή στο όριο (όντως, με το παλιό πήγαινα πιο γρήγορα, τώρα έχω παιδάκι πίσω) βλέπω να αλλάζουν λωρίδα για να μην φρεναρω εγώ.

Στις διασταύρωσεις πολύ συχνά με αφήνουν να περάσω εγώ παρόλο που δεν έχω προτεραιότητα.

Ίσως η απάντηση είναι απλή και είναι πως τώρα άρχισα να το παρατηρώ εγώ αλλά τίποτα από τα παραπάνω δεν τα είχα με το παλιό αμάξι.

p.s Το ξαναδιάβασα και είναι στο τσακ για circlejerk αλλά το έγραψα ήδη και μιας και είναι αλήθεια το ποσταρω.

Ήμουν σε μια σχέση τριών χρόνων και χωρίσαμε, παρόλο που υπάρχουν ακόμα συναισθήματα (ή έτσι λέει). Η απόσταση είχε αρχίσει να μας δυσκολεύει και κάποια στιγμή έπρεπε να βρεθεί μια λύση για το πώς θα συνεχίζαμε μαζί. Εκείνος δεν ήθελε ούτε να συνεχίσουμε από απόσταση ούτε να κάνουμε το επόμενο βήμα για να είμαστε κοντά.

Μου είπε ότι με θέλει, αλλά παρ' όλα αυτά επέλεξε να
χωρίσουμε.

Δεν μπορώ να καταλάβω πώς γίνεται να θέλεις έναν άνθρωπο στη ζωή σου, αλλά να μη θέλεις καμία από τις επιλογές που θα σας επέτρεπαν να είστε μαζί.

Έχει περάσει κανείς κάτι παρόμοιο; Πιστεύετε ότι κάποιος μπορεί να σε αγαπάει και να σε θέλει, αλλά να επιλέγει να φύγει επειδή δεν είναι έτοιμος για το επόμενο βήμα;

Με αφορμή το fb που άρχισε να μου πεταει τελευταία παμπάλαιες φωτο μου τις οποιες εχω διαγραψει χρονια, για να μου φτιαξει λεει το ΑΙ ταρο καρτες. Έχοντας βεβαια την αμφιβολία αν τις ανεβασα και πότε. Τι φαση γενικα, ενω δεν υπαρχουν πουθενα στο προφιλ μου.Θυμήθηκα ενα γεγονός στην εφηβεία οπου ειπα να γκουγκλαρω το ονοματεπώνυμο μου να δω τι βγαζει.

Εμφανίστηκε ενα προφιλ με το ονομα μου και φωτογραφίες μου που δεν ειχα καμία απολύτως ανάμνηση, ουτε να φτιαχνω προφίλ, ουτε να βγάζω αυτες τις φωτο. Ηταν 5-6 φωτό απο το ιδιο session ας το πουμε.

Μεχρι σήμερα πραγματικα που και που το θυμαμαι και ειμαι ακομα με την απορια πως συνέβη κατι τετοιο.

Τις φωτο μου απο οταν ειχα κινητο και εβγαζα τις περνούσα σε usb ή cd στην αρχη και τις αποθηκευα ολες.

Πουθενα δεν βρηκα εκεινες τις φωτογραφίες αλλα και παλι δεν ειχα και δεν εχω καμία απολύτως ανάμνηση να τις βγαζω.

Το βαιμπ γενικα που μου εβγαζαν και εκεινες οι φωτο ηταν πολυ unsettling.

Τι συνέβη δεν θα το μαθω ποτέ.

Μπορεσα τοτε παρόλαυτα να αποκτήσω προσβαση σε εκεινο το προφιλ και τα διέγραψα ολα.

Σας εχει συμβεί ποτε κατι τετοιο;

Καλησπέρα στην κοινότητα,

Έφυγα από την Ελλάδα για το Βέλγιο στα 25 μου το 2011.

Έχτισα εδώ μια ζωή που αντικειμενικά μου προσέφερε πολλά: οικονομική ασφάλεια και αποκατάσταση, μια καλή καριέρα φτάνοντας σε διευθυντικές θέσεις, ανεξαρτησία, ταξίδια, ελευθερία. Όλα αυτά βέβαια με πολύ κόπο, τρέξιμο, δουλειά, και πολλές θυσίες, προφανώς.

15 χρόνια μετά, έχω αρχισει να αναρωτιέμαι αν όλα αυτά αρκούν απο εδώ και πέρα. Είμαι 40Μ. Οικογένεια και ουσιαστικούς φίλους δεν κατάφερα να κάνω εδώ. Είμαι και νιώθω πολύ μόνος, για αυτό η επιστροφή μου φαίνεται όλο και πιο πολύ ελκυστική.

Απο την άλλη, κοιτάζοντας πίσω τον κόπο που έχω κάνει όλα τα χρόνια μέχρι εδώ επαγγελματικά, φαντάζει λίγο τρέλα να τα παρατήσω όλα για να έρθω στην Ελλάδα. Δουλειά εξ αποστάσεως δε γίνεται, είναι η θέση τέτοια (CFO). Αντίστοιχη θέση στην Ελλάδα, μιλάμε για αστεία λεφτά, αρμοδιότητες και προοπτικές.

Οι παρέες μου στην Ελλάδα έχουν πάρει πια το δρόμο τους με γάμους και παιδιά. Έχουμε επίσης αλλάξει και αυτοί και εγώ. Γονείς/παππούδες δυστυχώς δεν υπάρχουν πια, οπότε δεν υπάρχει κάποιος προφανής και άμεσος λόγος να φύγω, πέρα απο τη μοναξιά μου. Ό,τι ήταν να γίνει ή να μη γίνει, έγινε με λίγα λόγια. Και εδώ, και εκεί. Δεν υποφέρω αρκετά εδώ λόγω αυτής της μοναξιάς, ώστε να αναγκαστώ να πάρω αποφάσεις και να αλλάξώ, αλλά ούτε αισθάνομαι ότι ζώ εδώ τη ζωή που θέλω απο εδώ και πέρα (κοινωνικότητα, σταθερή σύντροφο, καλύτερο καιρό, κλπ), και βέβαια στην Ελλάδα κανείς δεν εγγυάται ότι όλα αυτά θα μου συμβούν, πέραν του καλύτερου καιρού, οκ . Ταυτόχρονα όμως με όλα αυτά τα διλλήματα περνάει κι άλλος ένας χρόνος, κι άλλος, κι άλλος.

Ειμαι μέσα στο χρυσό μου κλουβί απ ό,τι καταλαβαίνετε και δεν μπορώ να αποφασίσω να βγω.

Αντιμετωπίζει κάποιος την ίδια κατάσταση;